آیا گماردن محافظ و اعدام عامل عملیاتی جان دانشمندان ما را حفظ می كند؟ / چگونه می‏توان ترورهای موساد را متوقف كرد؟

... از بیانیه و فیلم پخش شده توسط وزارت اطلاعات نتیجه می گیریم تعدادی از مزدوران موقت و بومی موساد كه پس از یك عملیات مهم در قلب تهران موفق به حذف دانشمند هسته‌ای كشور شده  و پس از عملیات نیز موساد آنها را از كشور خارج نكرده است ،ادستگیر شده اند، ین افراد اگر حتی اعدام هم شوند، پاسخ متناسبی به ضربه ای است كه به كشور وارد شده است، محسوب نمی شود.

به گزارش سرویس سیاسی «رهپویان»؛ با توجه به آنكه حدود یك ماه ونیم از ترور دكتر شهریاری و دكتر عباسی در آذر ماه امسال گذشته است و احتمالا شبكه دستگیر شده ترور دكتر علیمحمدی پیش از آن كشف شده و ارتباطی با این ترورها ندارند، مشخص می شود موساد برای هر عملیات از یك شبكه ترور مجزا استفاده می كند و با هزینه‌ای ناچیز در حد 50 هزار دلار عوامل اجراكننده ترور را اجیر می كند. در این شرایط ممكن است موساد به طراحی عملیات دیگری در تهران با استفاده از شبكه جدیدی دست بزند و همان گونه كه از پشتوانه مالی سازمان اطلاعات خارجی رژیم صهیونیستی انتظار می رود، هزینه كردن چندصدهزار دلار و حتی چند میلیون دلار برای یك عملیات مهم در قلب بزرگترین دشمن اسرائیل مقرون به صرفه است.

تجربه موساد در عراق نشان می دهد طی حدود 15 سال از شكوفایی فعالیتهای هسته‌ای حكومت عراق تا نابودی این فعالیتها در سال 1981 با حمله هوایی اسرائیل به اوسیراك، حدود 300 نفر از دانشمندان و دست اندركاران صنعت هسته ای عراق در داخل و خارج از این كشور ترور شدند و حتی توانمندی امنیتی استخبارات عراق و كمكهای سرویسهای اطلاعاتی شوروی و فرانسه كه در آن زمان روابط استراتژیكی با حكومت بعثی عراق داشتند، نتوانست مانع ترور دانشمندان هسته‌ای عراق توسط موساد شود.

بنابراین اگرچه دستگیری عوامل اجیرشده موساد برای این ترور مایه خوشحالی و تسلی دل خانواده دكتر علیمحمدی و افكار عمومی است، اما مشخص است این اقدام نه تنها مجازات عادلانه‌ای برای این اقدام تروریستی محسوب نمی شود و آمران، طراحان و عوامل اصلی ترور كه از افسران ارشد موساد هستند، بدون هیچ گونه مجازاتی خواهند ماند، بلكه اكتفا به این گونه برخوردها بازندارندگی موثری هم بوجود نخواهد آورد و بعید نیست در آینده باز شاهد تكرار عملیات موساد باشیم.

 بسنده كردن به اقدامات سمبلیك، تبلیغاتی و نمادینی چون سكوت یك دقیقه‌ای غرب در جلسه مذاكره با ایران یا محكوم كردن ترورها از سوی اروپا، از اعدام عناصر دسته چندم و رده عملیاتی موساد هم بی اثرتر است، چرا كه حتی با فرض جدی و صادق بودن غرب در محكوم كردن ترورها كه صد البته جای تردید و بلكه رد دارد، اقدامات موساد در عبور از حریم دولتهای غربی با جعل گذرنامه و سوءاستفاده از خاك و حیثیت این كشورها برای عملیاتهای تروریستی و عجز دولتهای غربی در جلوگیری از اقدامات موساد نشان می دهد دل بستن به جامعه بین المللی و غرب برای جلوگیری از اقدامات تروریستی موساد در كشور تا چه اندازه بیهوده و سراب گونه است.

ماموركردن تعدادی محافظ برای چهره های در معرض تهدید اگرچه اقدامی لازم است، اما كافی نیست. چرا كه تعداد فراوان شخصیتهای علمی و سیاسی كشور مانع تمركز اقدامات امنیتی شده و اصولا توجه به تجربیات موفق موساد در هدف قرار دادن سوژه ها از فواصل بسیار دور تا حد صدها متری، امكان محافظت فیزیكی مستقیم را بسیار دشوار می سازد.

بازخوانی پرونده ترور رییس سازمان انرژی اتمی سوریه كه در خاك فرانسه و تحت پوشش امنیتی سرویس اطلاعاتی قدرتمند فرانسه از فاصله 200 متری و از داخل دریای مدیترانه هدف تك تیرانداز موساد قرار گرفت، نشان می دهد بسنده كردن به پاسخهای دیپلماتیك و تبلیغاتی در مقابل گلوله ها و بمبهای موساد -دستگاه جاسوسی رژیمی كه تنها زبان زور را می فهمد- تا چه اندازه كارایی دارد.

اكنون این پرسش مطرح می شود كه راه صحیح مقابله با تهدید موساد چیست و چگونه می توان جان دانشمندان، مسوولان و شخصیتهای كشور را در برابر گرگهای موساد حفظ كرد؟

به نظر می رسد تنها راه باقیمانده برای نظام جمهوری اسلامی در حفاظت از امنیت ملی خود در برابر تهدید موساد، مقابله به مثل است. ...

چگونه می‏توان ترورهای موساد را متوقف كرد؟

با اعلام خبر دستگیری عوامل موساد،  سرانجام به این مطالبه افكار عمومی جامعه از دستگاه اطلاعاتی و امنیتی كشور مبنی بر كشف و برخورد با عوامل ترور دانشمند اتمی كشورمان پاسخ داده شد. اما مطالبه جدی تر برای آینده، ایجاد سپر بازدارندگی برای دانشمندان كشور و به عبارت دیگر بستن راه هرگونه اقدام سیستم ترور رژیم صهیونیستی علیه ایران است. برای بررسی این امر بهتر است كمی به عقب برگردیم.

روز 22 دی ماه سال 1388 اتفاقی كه نباید می افتاد، افتاد و سازمان اطلاعات خارجی اسرائیل (موساد) به رغم تحركات كور و ناكام دیگر، برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی در مركز كشور دست به عملیاتی علیه دانشمندان هسته ای زد و دكتر مسعود علیمحمدی را به شهادت رساند.

هر چند رسانه های رسمی و مسولین دیپلماسی و سیاسی كشور برطبق عادت در اولین ساعات پس از وقوع هر حادثه تروریستی، عامل آن را سرویسهای اطلاعاتی آمریكا، انگلیس و اسرائیل معرفی می كنند، اما واقعیت آن است كه با توجه به شیوه انجام عملیات، ویژگیهای هدف و چگونگی هدایت عملیات، از ابتدا نیز مشخص بود كه این ترور مستقیما توسط موساد انجام شده است.

اینكه چرا از ابتدای پیروزی انقلاب تاكنون و با وجود تمامی تهدیداتی كه از ناحیه انقلاب اسلامی متوجه رژیم غاصب صهیونیستی شده است، عملیاتی از موساد را در داخل كشور شاهد نبودیم پرسش مهمی است كه پاسخ به آن فرصتی مجزا می طلبد، و قضاوت درباره اینكه چه عواملی طی سالهای اخیر موجب افزایش تهدید و قدرت عوامل تروریستی در كشور گردیده است، نیاز به تامل و بررسی مجزایی دارد.

در صورتی كه هیچ گونه تله اطلاعاتی از سوی موساد برای نفوذ در سیستم ضدجاسوسی جمهوری اسلامی و یا كاهش حساسیت و انگیزه اطلاعات ایران برای كشف و شناسایی عوامل رده بالاتر موساد در كار نباشد، نتیجه می گیریم تعدادی از مزدوران موقت و بومی موساد كه پس از یك عملیات مهم در قلب تهران موفق به حذف دانشمند هسته‌ای كشور شده اند و پس از عملیات نیز موساد آنها را از كشور خارج نكرده، دستگیر و حتی اعدام می شوند، اما آیا این پاسخ متناسبی به ضربه ای است كه به كشور وارد شده است.

با توجه به آنكه حدود یك ماه ونیم از ترور دكتر شهریاری و دكتر عباسی در آذر ماه امسال گذشته است و احتمالا شبكه دستگیر شده ترور دكتر علیمحمدی پیش از آن كشف شده و ارتباطی با این ترورها ندارند، مشخص می شود موساد برای هر عملیات از یك شبكه ترور مجزا استفاده می كند و با هزینه‌ای ناچیز در حد 50 هزار دلار عوامل اجراكننده ترور را اجیر می كند. در این شرایط ممكن است موساد به طراحی عملیات دیگری در تهران با استفاده از شبكه جدیدی دست بزند و همان گونه كه از پشتوانه مالی سازمان اطلاعات خارجی رژیم صهیونیستی انتظار می رود، هزینه كردن چندصدهزار دلار و حتی چند میلیون دلار برای یك عملیات مهم در قلب بزرگترین دشمن اسرائیل استبعادی نخواهد داشت.

تجربه موساد در عراق نشان می دهد طی حدود 15 سال از شكوفایی فعالیتهای هسته‌ای حكومت عراق تا نابودی این فعالیتها در سال 1981 با حمله هوایی اسرائیل به اوسیراك، حدود 300 نفر از دانشمندان و دست اندركاران صنعت هسته ای عراق در داخل و خارج از این كشور ترور شدند و حتی توانمندی امنیتی استخبارات عراق و كمكهای سرویسهای اطلاعاتی شوروی و فرانسه كه در آن زمان روابط استراتژیكی با حكومت بعثی عراق داشتند، نتوانست مانع ترور دانشمندان هسته‌ای عراق توسط موساد شود.

بنابراین اگرچه دستگیری عوامل اجیرشده موساد برای این ترور مایه خوشحالی و تسلی دل خانواده دكتر علیمحمدی و افكار عمومی است، اما مشخص است این اقدام نه تنها مجازات عادلانه‌ای برای این اقدام تروریستی محسوب نمی شود و آمران، طراحان و عوامل اصلی ترور كه از افسران ارشد موساد هستند، بدون هیچ گونه مجازاتی خواهند ماند، بلكه اكتفا به این گونه برخوردها بازندارندگی موثری هم بوجود نخواهد آورد و بعید نیست در آینده باز شاهد تكرار عملیات موساد باشیم.

از سوی دیگر بسنده كردن به اقدامات سمبلیك، تبلیغاتی و نمادینی چون سكوت یك دقیقه‌ای غرب در جلسه مذاكره با ایران یا محكوم كردن ترورها از سوی اروپا، از اعدام عناصر دسته چندم و رده عملیاتی موساد هم بی اثرتر است، چرا كه حتی با فرض جدی و صادق بودن غرب در محكوم كردن ترورها كه صد البته جای تردید و بلكه رد دارد، اقدامات موساد در عبور از حریم دولتهای غربی با جعل گذرنامه و سوءاستفاده از خاك و حیثیت این كشورها برای عملیاتهای تروریستی و عجز دولتهای غربی در جلوگیری از اقدامات موساد نشان می دهد دل بستن به جامعه بین المللی و غرب برای جلوگیری از اقدامات تروریستی موساد در كشور تا چه اندازه بیهوده و سراب گونه است.

بدیهی است ماموركردن تعدادی محافظ برای چهره های در معرض تهدید اگرچه اقدامی لازم است، اما كافی نیست. چرا كه تعداد فراوان شخصیتهای علمی و سیاسی كشور مانع تمركز اقدامات امنیتی شده و اصولا توجه به تجربیات موفق موساد در هدف قرار دادن سوژه ها از فواصل بسیار دور تا حد صدها متری، امكان محافظت فیزیكی مستقیم را بسیار دشوار می سازد.

بازخوانی پرونده ترور رییس سازمان انرژی اتمی سوریه كه در خاك فرانسه و تحت پوشش امنیتی سرویس اطلاعاتی قدرتمند فرانسه از فاصله 200 متری و از داخل دریای مدیترانه هدف تك تیرانداز موساد قرار گرفت، نشان می دهد بسنده كردن به پاسخهای دیپلماتیك و تبلیغاتی در مقابل گلوله ها و بمبهای موساد -دستگاه جاسوسی رژیمی كه تنها زبان زور را می فهمد- تا چه اندازه كارایی دارد.

اكنون این پرسش مطرح می شود كه راه صحیح مقابله با تهدید موساد چیست و چگونه می توان جان دانشمندان، مسوولان و شخصیتهای كشور را در برابر گرگهای موساد حفظ كرد؟

به نظر می رسد تنها راه باقیمانده برای نظام جمهوری اسلامی در حفاظت از امنیت ملی خود در برابر تهدید موساد، مقابله به مثل است. انجام عملیات تلافی جویانه در قلب رژیم صهیونیستی و اقدام به حذف یا ربایش مهره های كلیدی ارتش اسرائیل یا موساد می تواند به كابوسی تمام وقت برای رژیم صهیونیستی تبدیل شود.

اگرچه شاید برخی مقامات ارشد دولتی به دلایل خاص با این گونه اقدامات موافق نباشند، اما به نظر می رسد اصول انقلاب اسلامی و مشی امام خمینی(ره) و رهبر انقلاب و حتی اصول اولیه بین المللی اقتضا می كند براساس حق تصریح شده كشور در نظام بین الملل، اقدام متقابل در برابر تروریسم دولتی اسرائیل صورت گیرد.

البته در این میان انتقال یكی از مهره های كلیدی اسرائیل به داخل كشور شاید اثری معادل دهها برابر عملیات حذفی داشته باشد، چرا كه در مذهب یهود در اختیار دشمن بودن مرده یا زنده یكی از نیروهای صهیونیستی بسیار رنج آورتر از كشته شدن آنهاست، بنابراین درصورتی كه جمهوری اسلامی بنابر حقوق به رسمیت شناخته شده كشورها برای اقدام تلافی جویانه در چارچوب منشور سازمان ملل اقدام به اقدام متقابل درباره اسرائیل كند، موساد با این حقیقت مواجه خواهد شد كه تكرار عملیات تروریستی علیه ایران بهای بسیار سنگینی برای رژیم صهیونیستی خواهد داشت.